Voor geen Goud

Stel je voor, je bent postbode. Elke dag door wind en weer om vreemden blij te maken met hun pakketten. Dichte deuren die afgewisseld worden door valse honden, vrouwen met haarnetjes en schaars geklede bierbuiken. Je ziet honderden vreemden met smacht wachten totdat ze hun pakket open kunnen scheuren, terwijl jouw bestelling al dagen kwijt is. Je ligt al dagen overhoop met het leveranciersbedrijf, en mag alsnog door de zeikende motregen vreemden blij maken. Je krijgt er een hernia gratis en voor niets bij, en niemand, maar dan ook niemand, zal je ooit bedanken voor jouw snelle levering. Nee, ze smijten als dank de deur voor je neus dicht.

Er zijn beroepen die echt niets voor mij zijn. Misschien ben ik te verwend, te dom, of te passieloos om jouw droombaan uit te voeren. Net als jij het inzicht niet hebt om mijn baan op een juiste manier te volbrengen. Wat ik kan, kan jij niet. En daar ligt niemand echt wakker van. Jouw uitdaging hoeft niet een droom van mij te zijn, en zolang jij niet voor mijn voeten loopt, kunnen we best vrienden worden.

Ik zou voor geen goud politieagent willen zijn. Ik heb de drang niet om straten veiliger te maken, ten kosten van mijn eigen gezondheid. Ik wil geen boetes schrijven aan mensen die zich niet kunnen gedragen, ik zou ze liever lam willen meppen met een stoeptegel. Iets wat een agent volgens mij niet mag doen.

Voor geen miljoen, zou ik chef-kok willen zijn. Mensen plezieren met het genot van een maaltijd, terwijl je sterft van de honger. Absurde wensen krijgen, omdat het tegenwoordig mode is om een allergie te hebben, om vegan door het leven te gaan en natuurlijk, omdat het trendy is om gewoonweg lekker lastig te zijn. Ik zou ze allemaal kogelvis serveren. Verkeerd bereid. Iets wat volgens mij ook niet in dank afgenomen zal worden.

Politica is ook niets voor mij. Ik zeg altijd dat wat ik niet moet zeggen, en vaak ook nog op het verkeerde moment. Ik spreek woorden die mijn gedachten nog niet kennen. Ik zou zo mnr Trump in zijn bakkes beledigen, uitlachen en waarschijnlijk spugen. Ik zou dus verantwoordelijk zijn voor een wereldoorlog.

Hoe langer ik er stil bij sta, hoe langer de lijst wordt. Er zijn meer beroepen die niet bij mij passen, dan baantjes die mij van passie en voldoening zullen voorzien. Het is een eindeloos verhaal, en toch eentje waar ik met een reden aan begonnen ben.

De bonuszoon kwam thuis. De kamer rook meteen naar puberteit. Een mix van tegenspraak, zweet, hormonen en rebelse humor. En daar was het moment. Ik kon niets anders dan op mijn knietjes naar de lucht schreeuwen. Godzijdank ben ik geen leraar op de middelbare school. Dat zou ik niet overleven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *