Treinreizen

Hier zit ik dan. De bomen lijken voorbij te vliegen, terwijl ik zit op deze harde stoel. Tweede klas is maar tweede klas en als ik treinluxe wil ervaren, had ik maar een kaartje voor de eerste klas moeten kopen.

Tegenover mij zit een oud stel. Zijn haren zijn al jaren kwijt, en als ik hun gesprek zo hoor, haar verstand ook. Volgens de oude Zeikpruim zit iedereen tegenwoordig maar op de mobiel en is er geen sprake meer van echt leven. We genieten volgens Zeikpruim niet meer van onze hobby’s door al die technologie.
Gek. Ik zit hier, te pijnzen over de afloop van hoofdstuk zes. Hoe laat ik de karakters in mijn hopelijk ooit gepubliceerde boek elkaar afscheid nemen van elkaar? Een beleefde knik, een stevige handafdruk, of gewoon lekker slashy met een kettingzaag? Met mijn hobby, kun je namelijk alle kanten op.
Zo gebruik ik in de trein vaak mijn telefoon om te schrijven. Door al dat schudden en stoten van de trein, gebrek aan een tafeltje en armruimte is dat stuk technologie een fijne uitvinding.
Het gebruiken van dat ouderwetse pen en papier zou trouwens gevaarlijk kunnen zijn voor medereizigers. Stel je voor, de trein raast door in het weiland, de sporen zijn kilometers lang en mevrouw en meneer zuurpruim genieten van al dat groen. Vogels, konijnen, wolken, de twee kleuters zien van alles voorbij komen en halen prehistorische herinneringen op. De trein raast door. Mijn pen zweeft over het papier. Woorden vormen zinnen en grijpen naar het verhaal. Het weiland maakt plaats voor een klein dorp, met een lief klein station. Iets dat mij niet opvalt. De personages in het verhaal hebben mij vast, mijn aandacht laat niet los. De trein wisselt van spoor en nog voordat de hoofdpersoon zijn glimmende kettingzaag tevoorschijn kan halen, vliegt mijn pen uit mijn hand.
Shit. Recht naar binnen. Ze kucht. Ze piept. Kokhalzend gebaard ze meneer Zuurpruim om hulp. Iets dat die verdomde pen uit haar luchtpijp haalt. De redding die haar leven een nieuwe kans kan geven. Haar oude handen grijpen naar lucht, alsof ze zichzelf stralen van zuurstof zou kunnen toedienen. Haar gezicht loopt blauw aan. Zo blauw dat haar gezicht begint te matchen met de neus van slapende meneer Zuurpruim. Snurkende Zuurpruim. Lakse Zuurpruim. Weduuwnaar Zuurpruim.
Nu vraag je jezelf misschien af waarom ik niets deed. Waar mijn levensreddende handelingen waren. Waarom ik niet van mijn harde stoel afkwam om Mevrouw Zuurpruim te redden.
Het antwoord is simpel; ik besloot wat ik met mijn karakters aan moest.

2 gedachten over “Treinreizen”

  1. Lekker geschreven. Werd wel weer een keer tijd. Tja, ik ga nooit klagen over het gebruik van de mobile telefoon. Het is zo handig. En oude zuurpruimen moet niet klagen. Dan zijn ze veel leuker.

  2. Whahahahahahahaha
    hahahahahahahahahahaha

    ~ligt in een deuk~

    En dank je wel, voor deze lach 😉

    Lieverd, schrijfze, ik wens jou hele fijne dagen toe, en een fijn nieuwjaar, met heel veel inspiratie en creativiteit in 2019 om te schrijven, haken, breien en alles wat je maar leuk vindt!

    X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *