zwart

ik ben je grootste fan
toch zie ik geen duisternis
zoals ieder ander die ik ken
je krijgt mij niet in een hoek
niet vandaag of morgen
zolang ’t licht is wat ik zoek
toch gooi jij met ellende
hopend op tranen en geschreeuw
maar zwart, ik omarm jouw bende
loop verder want ik weet
dat de onbekende dag van morgen
trakteert op nieuwe momenten
stralend een dag zonder zorgen

Hoe ouder ik word, hoe erger het lijkt te worden. Iedereen ergert zich wel aan iets. De één heeft het nog zwaarder dan de ander en ze strijden allemaal voor de trofee “mislukking van het jaar”. Het lijkt erop alsof de focus altijd maar op het slechte valt.
Hoe vermoeiend moet het leven wel niet zijn, wanneer je zelfs in het midden van de zon alleen maar duisternis ziet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *